نو تنکس!
No Thanks! · ۲ تا ۷ نفر · ۲۰ دقیقه · از ۸ سال
کارت را بردارید، یا برای «نه، ممنون» گفتن هزینه بدهید؛ کمترین امتیاز برنده است.
نه، ممنون! بازی کارتی‌ای است که به همان اندازه که ساده است، جذاب هم هست. در هر نوبت، بازیکن دو انتخاب دارد: یا یکی از ژتون‌هایش را بدهد تا کارت رو‌شدهٔ فعلی را برندارد، یا آن کارت را همراه با همهٔ ژتون‌هایی که تاکنون روی آن گذاشته شده بردارد و کارت بعدی را رو کند.
اما انتخاب‌ها به این سادگی نیستند، چون بازیکنان برای کمترین امتیاز در پایان بازی رقابت می‌کنند. کارت‌ها از ۳ تا ۳۵ شماره دارند و هر کارت به اندازهٔ عددش امتیاز منفی دارد. دنباله‌های دو کارت یا بیشتر فقط به اندازهٔ کوچک‌ترین عدد دنباله حساب می‌شوند؛ اما پیش از شروع، نُه کارت از دسته کنار گذاشته می‌شود، پس در جست‌وجوی کارت‌های رابط مراقب باشید. هر ژتون یک امتیاز مثبت دارد، اما ارزش واقعی‌اش این است که شما را از برداشتن کارت ناخواسته نجات می‌دهد.
این بازی نخستین بار در سال ۲۰۰۴ در آلمان منتشر شد. نسخه‌های اولیه تا پنج بازیکن را پشتیبانی می‌کردند و نسخه‌های بعدی با افزایش تعداد ژتون‌ها تا هفت بازیکن را.
قوانین نو تنکس!
هدف
در پایان کمترین امتیاز را داشته باشید. هر کارت به اندازهٔ عددش امتیاز منفی است و هر ژتون یک امتیاز کم می‌کند.
آماده‌سازی
۳۳ کارت با عددهای ۳ تا ۳۵ بُر می‌خورند و ۹ کارت بدون اینکه کسی ببیند کنار می‌روند؛ پس ۲۴ کارت بازی می‌شود و هیچ‌کس نمی‌داند کدام عددها نیستند.
هر بازیکن ۱۱ ژتون دارد؛ در بازی ۶نفره ۹ و در ۷نفره ۷ ژتون. تعداد ژتون‌های هر کس مخفی است و فقط خودش می‌بیند.
کارت اول رو می‌شود و یک بازیکن تصادفی شروع می‌کند.
نوبت شما
برداشتن: کارت وسط را با همهٔ ژتون‌های رویش برمی‌دارید و جلوی خودتان رو می‌گذارید. بعد کارت بعدی رو می‌شود و دوباره نوبت خود شماست.
«نه، مرسی!»: یک ژتون از ژتون‌های خودتان روی کارت وسط می‌گذارید و نوبت به نفر بعد می‌رسد. کارت آن‌قدر دور می‌زند تا کسی برش دارد و هر بار ژتون رویش بیشتر می‌شود.
اگر ژتونی ندارید، چاره‌ای جز برداشتن کارت ندارید.
امتیاز
کارت‌های هر بازیکن به رشته‌های عدد پشت سر هم تقسیم می‌شوند (مثلاً ۲۴، ۲۵، ۲۶). از هر رشته فقط کوچک‌ترین کارت حساب می‌شود و کارت تکی هم یک رشته است.
امتیاز = جمع کوچک‌ترین کارت همهٔ رشته‌ها منهای تعداد ژتون‌های باقی‌مانده. امتیاز می‌تواند منفی هم باشد.
پایان بازی
وقتی کارت آخر برداشته شود و دسته تمام شود بازی فوراً تمام می‌شود. ژتون‌های همه رو می‌شود و کمترین امتیاز اول است؛ امتیاز برابر یعنی رتبهٔ مشترک.
انصراف یعنی کنار رفتن و رتبهٔ آخر؛ کارت‌ها و ژتون‌های او در بازی می‌ماند و بقیه ادامه می‌دهند. اگر فقط یک نفر بماند بازی تمام می‌شود. اگر وقت نوبت تمام شود، تا وقتی ژتون دارید به‌جایتان «نه، مرسی!» گفته می‌شود و بدون ژتون کارت برداشته می‌شود.
بازی دونفره قانون رسمی جعبه نیست ولی رایج است و با همین قوانین و ۱۱ ژتون بازی می‌شود.
نکته‌ها
کارتی که کنار رشتهٔ شما می‌نشیند تقریباً رایگان است؛ گاهی با یک «نه، مرسی!» اجازه دهید دور بزند و ژتون جمع کند، ولی حواستان باشد شاید دیگری برش دارد.
ژتون یعنی آزادی انتخاب: کسی که ژتونش تمام شود مجبور است هر کارتی را بردارد، حتی ۳۵.
کارت‌های بزرگ را زود برندارید؛ هر چه ژتون رویش جمع شود، برداشتنش ارزان‌تر می‌شود. یادتان باشد ۹ کارت کنار رفته، پس عددی که برای کامل کردن رشته منتظرش هستید شاید اصلاً نیاید.