د مایند
The Mind · ۲ تا ۴ نفر · ۲۰ دقیقه · از ۸ سال
کارت‌هایتان را بدون هیچ ارتباطی به ترتیب صعودی بازی کنید. زمان‌بندی همه‌چیز است!
ذهن چیزی فراتر از یک بازی است؛ یک آزمایش، یک سفر و یک تجربهٔ گروهی است که در آن نمی‌توانید هیچ اطلاعاتی رد و بدل کنید، اما باز هم یکی می‌شوید تا همهٔ مراحل بازی را پشت سر بگذارید.
دسته‌کارت شامل کارت‌های ۱ تا ۱۰۰ است و هدف این است که با ۲، ۳ یا ۴ بازیکن به‌ترتیب ۱۲، ۱۰ یا ۸ مرحله را کامل کنید. در هر مرحله، هر بازیکن به تعداد شمارهٔ مرحله کارت می‌گیرد: یک کارت در مرحلهٔ ۱، دو کارت در مرحلهٔ ۲ و به همین ترتیب. همه با هم باید این کارت‌ها را به ترتیب صعودی روی یک دسته در وسط میز بازی کنید، بی‌آنکه به هیچ شکلی دربارهٔ کارت‌هایتان با هم حرف بزنید. فقط به چشم هم نگاه می‌کنید و وقتی حس کردید زمانش رسیده، کوچک‌ترین کارتتان را بازی می‌کنید. اگر کسی کارت کوچک‌تری نداشت، عالی است و بازی ادامه می‌یابد؛ اما اگر داشت، همه کارت‌های کوچک‌تر از آن را رو به بالا دور می‌اندازند و یک جان از دست می‌دهید.
بازی را با جان‌هایی به تعداد بازیکنان و یک شوریکن آغاز می‌کنید. اگر همه موافق استفاده از شوریکن باشند، هر بازیکن کوچک‌ترین کارتش را رو به بالا دور می‌اندازد که هم اطلاعات می‌دهد و هم شما را به پایان مرحله نزدیک‌تر می‌کند. با کامل کردن مراحل ممکن است شوریکن یا جان اضافه پاداش بگیرید. اگر همهٔ جان‌ها را از دست بدهید می‌بازید و اگر همهٔ مراحل را کامل کنید برنده‌اید!
برای چالش بیشتر می‌توانید ذهن را در حالت دشوار بازی کنید که در آن همهٔ کارت‌ها رو به پایین روی دسته می‌روند و تا پایان مرحله دیده نمی‌شوند؛ جان‌ها در همان زمان برای کارت‌هایی که خارج از ترتیب بازی شده‌اند کم می‌شوند.
قوانین د مایند
هدف
همهٔ بازیکنان یک تیم‌اند و با هم می‌برند یا با هم می‌بازند. تیم باید همهٔ مرحله‌ها را پیش از تمام شدن جان‌هایش کامل کند: ۱۲ مرحله در بازی دونفره، ۱۰ مرحله در سه‌نفره و ۸ مرحله در چهارنفره.
آماده‌سازی
دسته ۱۰۰ کارت با عددهای ۱ تا ۱۰۰ دارد. تیم به تعداد بازیکنان جان (۲، ۳ یا ۴) و ۱ ستارهٔ پرتابی دارد.
در مرحلهٔ n کارت‌ها بُر می‌خورند و هر بازیکن n کارت می‌گیرد: مرحلهٔ ۱ یک کارت، مرحلهٔ ۲ دو کارت و همین‌طور تا آخر. کارت‌های هر کس فقط برای خودش پیداست؛ تعداد کارت‌های دست‌ها، کارت‌های روی میز و کارت‌های کنارگذاشته را همه می‌بینند.
بازی کردن کارت
نوبتی در کار نیست. هر کس هر لحظه که حس کند نوبت کارت اوست، کوچک‌ترین کارت دستش را روی میز می‌گذارد. حرف زدن، اشاره و هر نوع خبر دادن از عدد کارت‌ها ممنوع است.
کارت‌ها باید روی میز به ترتیب صعودی بیایند. اگر کسی کارتی بگذارد و دست کس دیگری (یا خودش) کارت کوچک‌تری مانده باشد، اشتباه شده است: تیم ۱ جان از دست می‌دهد و همهٔ کارت‌های کوچک‌تر از آن کارت از همهٔ دست‌ها کنار گذاشته می‌شود، و بازی از همان‌جا ادامه پیدا می‌کند.
ستارهٔ پرتابی
هر بازیکنی که کارت دارد می‌تواند ستارهٔ پرتابی پیشنهاد دهد و هر وقت بخواهد موافقتش را پس بگیرد. اگر همهٔ کسانی که هنوز کارت دارند موافق باشند، یک ستاره خرج می‌شود و هر کدام کوچک‌ترین کارتش را رو می‌کند و کنار می‌گذارد.
گذاشتن هر کارت روی میز همهٔ موافقت‌های ستاره را پاک می‌کند.
پایان مرحله و پاداش‌ها
وقتی همهٔ کارت‌های دست‌ها بازی یا کنار گذاشته شد، مرحله کامل است و مرحلهٔ بعد با یک کارت بیشتر برای هر نفر شروع می‌شود.
پاداش: پس از مرحله‌های ۲، ۵ و ۸ یک ستارهٔ پرتابی (حداکثر ۳ ستاره) و پس از مرحله‌های ۳، ۶ و ۹ یک جان (حداکثر ۵ جان).
پایان بازی
اگر آخرین مرحله کامل شود، تیم برده است. اگر جان‌ها به صفر برسد، تیم باخته است. امتیاز تیم تعداد مرحله‌های کامل‌شده است.
اگر یک دقیقه هیچ‌کس کارتی نگذارد، کوچک‌ترین کارتی که در دست‌هاست خودکار برای صاحبش گذاشته می‌شود؛ این کار هیچ‌وقت اشتباه حساب نمی‌شود.
نکته‌ها
در ذهن، با ریتمی ثابت از آخرین کارت روی میز بشمارید؛ هر چه فاصلهٔ کارتتان بیشتر است، بیشتر صبر کنید.
وقتی یک نفر کارت‌های زیادی دارد، احتمالاً کارت کوچکی بین آن‌هاست؛ با او هماهنگ‌تر و آرام‌تر بازی کنید.
ستارهٔ پرتابی را برای مرحله‌های پرکارت نگه دارید؛ دیدن کوچک‌ترین کارت همه به تیم کمک می‌کند بقیهٔ فاصله‌ها را حدس بزند.